Dobra Wiadomość o ratunku w Chrystusie w relacji Jana 4,21-24 (NPD)

(…) nadchodzi już czas, kiedy Ojciec nie będzie odbierał czci ani na tej górze(*1), ani w Jerozolimie(*2).  Wy czcicie tutaj Tego, którego w rzeczywistości nie znacie; my zaś w Jerozolimie oddajemy hołd Temu, którego znamy, ponieważ Boży plan zbawienia zaczyna się od Żydów.  Zbliża się jednak czas, a w zasadzie już nadszedł, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w duchu(*3) i w prawdzie(*4). I właśnie takich czcicieli chce mieć Ojciec! Bóg ma postać duchową(*5), dlatego konieczne jest, by Jego czciciele oddawali Mu cześć w duchu(*6) i w prawdzie(*7).

══════════

(*1) W roku 484 n.e. świątynia samarytańska na górze Garizim została zburzona przez Rzymian, którzy postanowili w ten sposób powstrzymać antychrześcijańskie wystąpienia Samarytan. W tym czasie chrześcijaństwo było już religią panującą w imperium rzymskim.

(*2) Po kilkumiesięcznym oblężeniu, w dniu 11 września 70 r. n.e., Jerozolima została zdobyta przez legiony Tytusa Flawiusza, a świątynia zrabowana i zniszczona. W ten sposób zakończyła się era starożytnego Izraela. Z uwagi na brak świątyni Prawo Mojżeszowe i kult Boży nie mogły być już więcej sprawowane w tym miejscu.

(*3) Jezus zwraca uwagę, że nie w zewnętrznych rytuałach, ale przede wszystkim w swoim wnętrzu (w duchu), człowiek powinien czcić Boga. Pełnią tej czci jest sytuacja, w której duch człowieka jest w pełni posłuszny Duchowi Świętego Boga, który przemawia przez Boże Słowo. W ten sposób w Chrystusie następuje pełna integracja Bożego Słowa i Ducha, Jego planów i Jego działania.

(*4) Biblia podkreśla, że prawdą jest Słowo Boże (por. Ps 119,160). Pełnią prawdy Bożego Słowa jest Jezus Chrystus. On jest wręcz wcieloną Prawdą tego Słowa (por. J 14,6). Życie chrześcijańskie ma być więc nie systemem obrzędowej religijności, ale życiem w poddaniu ludzkiego ducha Duchowi Uświęcenia i poddaniu ludzkiej duszy Prawdzie Bożego Słowa, która przyszła na świat w osobie Jezusa (por. J 1,14).

(*5) Inni tłumaczą: „Bóg jest Duchem” sugerując wielką literą, że chodzi tu o Ducha Świętego Boga. Jednak grecki rzeczownik pneuma występuje tu bez żadnego rodzajnika.

(*6) Gr. en pneuma występuje tu bez żadnych rodzajników. Chodzi zatem o postawę ducha człowieka poddającego się Bożemu Duchowi, a nie o oddawanie czci Bogu w sposób cielesny – religijny (por. Ga 5,16-26).

(*7) Jezus zaczyna odsłaniać przed uczniami prawdę dotyczącą natury Boga Wszechmocnego. Gdy mówi o Jego istocie, ukazuje Jego osobowy charakter, który ujawnia się w postaci Ojca, Syna (Boże Słowo) i Ducha (Boży Duch Uświęcający). Później w J 14,6 wprost powie, że to On sam jest Prawdą, a więc doprecyzuje, że Jedyny Bóg objawia się zarówno w postaci Ojca, Syna jak i Ducha. Każde objawienie Boga, niezależne od Jego postaci jest osobowe i ukazuje Jego naturę oraz prawdziwy charakter.

 

Dobra Wiadomość o ratunku w Chrystusie w relacji Jana 9,1-5 (NPD)

17 stycznia 2019

List do Rzymian 1,16 (NPD)

17 stycznia 2019

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *