══════════
(*1) O ile wersety 9-10 mówią o ludziach, którzy TRWAJĄ (kluczowe słowo) w praktykowaniu wymienionych przez Apostoła nieprawości, to werset 11 mówi już o tych, którzy się opamiętali, porzucili grzeszne praktyki i przyjęli w Chrystusie Boże odkupienie, wybaczenie i oczyszczenie. Jest to jedna z fundamentalnych prawd chrześcijaństwa. Lokalna społeczność wierzących (kościół) nie jest klubem doskonałych i świętych ludzi o nieposzlakowanej historii życia. Jest on raczej przytułkiem dla tych, którzy – pod wpływem Dobrej Wiadomości o ratunku w Chrystusie – opamiętali się i wiążąc z Jezusem całą swoją nadzieję oraz przyszłość, rozpoczęli w Nim zupełnie nowe życie. Prawdziwe opamiętanie się zawsze prowadzi człowieka do porzucenia grzechu, fałszywe – niczego w nim nie zmienia. Fałszywe opamiętanie (fałszywe nawrócenie), choćby najbardziej religijne, pozostawia człowieka w jego naturalnym środowisku – tzn. poza Bożym Królestwem. To niezwykle ważna przestroga, której Paweł udziela członkom wspólnoty w Koryncie. Apostoł nie skierował tych słów do ludzi spoza kościoła. On w jednoznaczny sposób przestrzegał wierzących, by w żaden sposób nie łudzili sami siebie i nie poszli – nawet przypadkiem – za jakąkolwiek nowoczesną „doktryną” czy „teologią”, która deprecjonuje temat osobistego uświęcenia i akceptuje powszechnie panoszący się grzech (por. Hbr 12,14; Jk 4,4 i 1 J 2,15).
(*2) Początek tego wersetu odnosi się do uwolnienia z mocy grzechu, co jest pierwszym etapem procesu zbawienia, tzw. nowym narodzeniem (narodzeniem duchowym). Druga jego część mówi o uświęceniu, bez którego nikt nie ujrzy PANA (por. Hbr 12,14). Czasownik hagiadzo (uświęcić) został użyty przez Pawła w tym zdaniu w aoryście, a więc w czasie opisującym czynność zainicjowaną w przeszłości, która sama, lub jej skutki, trwają do czasu obecnego. Uświęcenie to drugi etap procesu zbawienia, w którym osoba składająca swoją ufność w Jezusie jest uwalniana od wpływów grzechu. Więcej na ten temat w Komentarzu NPD → Zbawienie.
(*3) Gr. apolouo – czasownik ten jest złożeniem apo (przyimek mówiący o oddzieleniu) i louo (pełne i całkowite obmycie, inne niż nipto, które mówi o częściowym obmyciu – opłukaniu). Apostoł wskazuje więc, że zanurzenie w Chrystusowego Ducha Uświęcenia jest tożsame z całkowitym oczyszczeniem człowieka z jego win. Trwanie w Chrystusie gwarantuje trwałość tego oczyszczenia, pomimo zdradliwego działania sarks (starej, skłonnej do grzechu ludzkiej natury odziedziczonej po Adamie) oraz pułapek zastawianych przez świat i siły ciemności. Wierzący mogą znaleźć siłę do pokonania tych wyzwań jedynie przez trwanie w Chrystusie, gdyż tylko On skutecznie pokonał grzech, świat i szatana.
(*4) Swawola, czyli postawa „wszystko mi wolno”, jest wyrazem egocentryzmu, który nie liczy się z wolnością i dobrem drugiej osoby. Prawdziwa wolność, którą Chrystus wnosi w życie człowieka, owocuje zawsze postawą ofiarnej Bożej miłości zorientowaną na wyświadczanie dobra drugiemu człowiekowi, a zwłaszcza braciom i siostrom w wierze. Wolność w Chrystusie nakierowana jest na życie w światłości. Jest ona wolnością DO postępowania w świętości, do wybierania tego, co należy wybrać. Tymczasem swawola jest wolnością OD jakichkolwiek ograniczeń i zobowiązań, a więc robieniem tego, co się komuś podoba, bez liczenia się z czymkolwiek i kimkolwiek.
