══════════
(*1) Cała fraza „W ten sposób Jezus uświadomił Nikodemowi, że…” jest dynamicznym ekwiwalentem znaczeniowym występującego tu greckiego Houto gar (Tak bowiem), które jest logicznym łącznikiem pomiędzy tym, co mówił Jezus, a midraszem (komentarzem rabinicznym) Jana Apostoła, który rozpoczyna się w tym wersecie. Redakcja NPD zdecydowała się na takie rozszerzenie, aby lepiej wydobyć logiczną implikację, jaka jest związana z tym greckim łącznikiem, zwłaszcza że w wielu innych przekładach tłumacze włączają ten werset do ciągu wypowiedzi Jezusa. Wg niektórych biblistów taka kwalifikacja tych wersetów jest błędem, gdyż Jezus nigdy sam siebie nie określał słowami: „Jedyny Prawowity Syn” (gr. Monogenes). Zawsze mówił o sobie „Syn człowieczy” lub „Syn Boży”. Słowo Monogenes było określeniem nadanym Mu przez natchnionych ludzkich autorów NT. Również w innych miejscach Dobrej Wiadomości o ratunku w Chrystusie w relacji Jana mamy do czynienia z tego typu midraszami Apostoła (np. w J 5,21-23 i J 17,2-3).
(*2) Por. J 14,23 oraz Dz 4,12.
(*3) Użyty w tym miejscu czasownik agapao („miłować”, „umiłować”, „zmiłować się”) nie koncentruje się na stronie emocjonalnej (którą wyraża inny grecki czasownik – fileo), ale mówi o postawie wyświadczenia dobra komuś, kto na to dobro zupełnie nie zasługuje. Czasownik agapao nie wyraża ciepła czy emocjonalnej bliskości, dlatego wnioskujemy z komentowanego tekstu – wbrew temu, co głosi wielu kaznodziejów – że Bóg wcale nie jest zakochany w doczesnym świecie (por. J 17,9), który trwa w grzechu i ciągłym buncie przeciwko Nieskończonemu. Jest wręcz przeciwnie. Nad światem ciąży gniew Boży (por. J 3,36; Rz 1,18; Rz 2,5; Ef 5,6), jednak Najwyższy, w swoim miłosierdziu, zdecydował się dać światu szansę uniknięcia konsekwencji tego gniewu. Jedyną drogą ratunku jest Jezus Chrystus i tylko On (por. J 14,6, Dz 4,12). Kaznodzieje głoszący rzekome rozmiłowanie Boga w tym świecie zdają się zapominać o Bożej świętości i sprawiedliwości oraz o tym, że Bóg nienawidzi nie tylko grzechu, ale także ludzi grzech popełniających (por. Ps 5,5-6; Mt 7,23; Ap 21,8; Ap 22,15). Taki pogląd nie jest popularny w kręgach współczesnej psychologii, ale prawdziwy w świetle przekazu biblijnego. Warto zauważyć, że czasownik agapao został tu użyty w aoryście w indicativie, co oznacza, że było to jednorazowe (dokonane i ukończone) działanie w przeszłości, którego skutki obejmują teraźniejszość i przyszłość.
(*4) Gr. Monogenes (por. J 16,27, a także Hbr 11,17, który to fragment lepiej wyjaśnia znaczenie słowa gr. monogenes).
(*5) „(…) trwa w ufności do Niego” – dosł. „trwa w wierze”. Chodzi o aktywną i trwałą postawę zaufania, a nie o jakąś jedną decyzję w przeszłości, choćby nawet była najgłębsza i najbardziej radykalna. Jeśli człowiek w relacji do Boga nie wykazuje znamion żywej wiary, którymi są ofiarna miłość (szczególnie wobec braci i sióstr w Chrystusie) i posłuszeństwo Bożemu Słowu, to jego postawa – nawet przy intelektualnym przekonaniu o istnieniu Jedynego Boga (por. Jk 2,19) – nazywana jest w Biblii niewiarą.
(*6) Przekłady tego wersetu proponowane przez wiele popularnych przekładów Biblii stoją w bezpośredniej sprzeczności z Mt 16,24-26; Mk 4,19; Łk 9,25; Rz 12,2; Ef 2,2; 2 Tm 4,10; Jk 4,4; 1 J 2,15; Ap 3,4, a także z wieloma innymi fragmentami Bożego Słowa. Niestety, te popularne (aczkolwiek niefortunne) przekłady J 3,16 nie odzwierciedlają gramatyki greckiej – zwłaszcza w zakresie właściwego oddania funkcji czasów poszczególnych czasowników użytych w tym zdaniu. W NPD usunięto ten mankament translatorski. Więcej w Komentarzu NPD → J 3,16 – Aspekty tłumaczeniowe i teologiczne.
