(*1) Patrz przypis do Ef 1,6.
(*2) Grzeszny człowiek nie jest w stanie zabezpieczyć się przed potępieniem. Nie ma takiej możliwości, by ktokolwiek z uwagi na swe ludzkie wysiłki lub „zasługi” mógł zostać ocalony (zbawiony) od Bożego gniewu i zaproszony do spędzenia wieczności w obecności Najwyższego. Każdy grzech, choćby najmniejszy, nawet jeden czy popełniony tylko w myślach, kwalifikuje człowieka do wiecznego potępienia. Wynika to wprost z charakteru Boga – z Jego nieskazitelnej czystości i świętości. Dlatego jedyną szansą uratowania przed wiecznym potępieniem jest otrzymanie ułaskawienia z rąk Najwyższego Sędziego. On zaś ogłosił, że jedyną drogą ułaskawienia, jedynym sposobem uzyskania łaski przez każdego człowieka jest zanurzenie się W CHRYSTUSA. Tylko ci, którzy zanurzyli się w Jego Słowo i w Jego Ducha Uświęcenia, dostąpią zbawienia.
(*3) Paweł wyraźnie podkreśla, że nikt w żaden sposób nie może sobie zasłużyć na Boże zbawienie (uwolnienie od mocy i konsekwencji grzechu). Zbawienie jest całkowicie dziełem Boga, dlatego jest ono dostępne wyłącznie w sposób, w jaki On sam zdecydował, że ma być dostępne. Najwyższy zaś podjął decyzję, że zbawienie będzie dostępne tylko W CHRYSTUSIE! Konieczne więc jest złożenie w Jezusie całkowitej nadziei i zaufania. To zaś oznacza zanurzenie się w Niego (tzn. w Jego Słowo i w Jego Ducha), aby móc osobiście doświadczyć Bożego ratunku w Chrystusie i dalej doświadczać Jego zbawienia (uwolnienia). Ono bowiem jest procesem, który zaczyna się w chwili tzw. nowego narodzenia (narodzenia z Ducha Bożego – por. J 3,3), realizuje się w doczesności w trakcie uświęcenia (Hbr 12,14), a dojdzie do finału i wypełni się wtedy, gdy człowiek zostanie w końcu objęty chwałą Chrystusa w Niebiosach – por. Flp 3,21.
(*4) Nikt nie może sobie zapracować na uznanie w oczach Boga, ani tym bardziej na zbawienie. Standard Bożej świętości jest tak wysoki, że wszyscy muszą się ukorzyć przed Bogiem. Jedynym ratunkiem w takiej sytuacji dla każdego człowieka jest osobiste zanurzenie się w świętość i sprawiedliwość Chrystusa. Na tym polega złożenie w Nim zaufania prowadzące do życia wg Bożej woli.
(*5) Pomimo różnic w sposobie formułowania myśli nauczanie Pawła jest zbieżne z nauczaniem Jakuba z Jk 2,18. Obaj podkreślają, że wiara nie jest czymś, co się posiada, ani stanem ducha, który się ma. Wiara jest ściśle powiązana z działaniem, a dokładnie rzecz biorąc, jej prawdziwą ekspresją jest działanie. Ma więc ona charakter dynamiczny. Wiara jest po prostu aktywną odpowiedzią człowieka na usłyszane przez niego Boże Słowo. Jest aktem posłuszeństwa wobec tego Słowa, a nie jakimś stanem wiedzy, świadomości umysłu czy emocji.
