Bracia i siostry, pragniemy również, abyście dokładnie rozumieli sytuację tych spośród was, którzy już zasnęli w PANU(*1), i nie smucili się jak niewierzący, którym brak jest nadziei. Skoro wiemy, że Jezus umarł(*2) i zmartwychwstał, to tak samo będzie z tymi, którzy – trwając w Nim – czasowo nas opuścili. Bóg poprowadzi ich do Życia w swoim chwalebnym orszaku, z Jezusem na czele. Zapewniam was, na podstawie tego, co usłyszałem od PANA(*3), że ci, którzy dożyją powtórnego przyjścia Chrystusa, nie wyprzedzą(*4) tych, którzy odeszli, trwając w PANU. Kiedy bowiem Bóg da znak, rozlegnie się głos trąby archanioła i sam PAN zstąpi z Niebios. A wtedy najpierw zmartwychwstaną ci, którzy już posnęli w Chrystusie. Do nich dołączą ludzie żyjący, którzy trwają w ufności do Niego. I tak, wszyscy razem, zostaniemy wzięci w obłoki(*5), aby w przestworzach wyjść PANU na spotkanie(*6). A potem już na zawsze będziemy razem z Nim! Tymi słowami zachęcajcie się i jedni drugich wzmacniajcie.
══════════
(*1) „Zasnąć w PANU” – określenie wskazujące na przejście z rzeczywistości fizycznej do duchowej, co świat nazywa „śmiercią”, a w rzeczywistości jest jedynie końcem egzystencji aktualnej powłoki cielesnej człowieka.
(*2) Na Jezusa, gdy wisiał na krzyżu, został złożony cały grzech świata. To spowodowało, że czasowo został odłączony od Ojca. Było to niewątpliwie Jego największe cierpienie – por. Mt 27,46; Mk 15,34. Jednak powrócił do Życia, gdyż sam nie miał grzechu, a swoim życiem zastępczo zapłacił karę za ludzkie grzechy. Dlatego ani Śmierć, ani Szeol nie mogły Go zatrzymać.
(*3) Paweł miał osobiste objawienia, w których Chrystus wyjaśnił mu swój plan zbawienia, tzn. Dobrą Wiadomość o ratunku, który dostępny jest w Nim, a także znaki swojego powtórnego przyjścia na Ziemię (por. 2 Kor 12,3-4).
(*4) Zgodnie ze Słowem Bożym (np. Łk 23,43; 2 Kor 12,4; Ap 2,7) człowiek (w postaci ducha obdarzonego duszą) po cielesnej śmierci trafia do Krainy Umarłych (hebr. Szeol, gr. Hades), zwanej też Otchłanią, gdzie oczekuje na Sąd Ostateczny. W Krainie Umarłych ludzie zostają już wstępnie rozdzieleni. Jedni trafiają do Raju (gr. Paradeisos) inni do Piekła (gr. Abyssos, Tartaros, Gehenna), gdyż te rzeczywistości są oddzielnymi częściami Krainy Umarłych (por. Łk 16,26). Jednak nie są to miejsca ostateczne (wieczne). Zgodnie z zapisami Ap 20,14 po likwidacji Śmierci i Otchłani ludzie zostaną obleczeni w nowe (duchowe) ciała i finalnie znajdą się albo na Nowej Ziemi (por. Ap 21,1), albo w ognistym jeziorze płonącej siarki (por. Ap 19,20; Ap 20,10; Ap 20,14-15; Ap 21,8). To ostatnie będzie miejscem wiecznego pobytu wszystkich, którzy w chwili Sądu nie byli zapisani w Chrystusowej Księdze Życia (niebiańskim wykazie osób, które WYTRWAŁY W CHRYSTUSIE – por. Ap 2,11; Ap 3,5; Ap 3,12; Ap 3,21; Ap 21,7). Por. także: Mt 10,22; Mt 24,13; Mk 13,13; Łk 8,15; Łk 21,19; Dz 14,22; Rz 2,7; Hbr 3,6; Hbr 10,36).
(*5) Być może chodzi o sytuację podobną do opisanej w Dz 1,9 lub w 2 Krl 2,11 – jakieś niewytłumaczalne i niezrozumiałe dla nas wydarzenie, które będzie miało miejsce w końcu obecnego czasu (eonu).
(*6) To spotkanie stanie się początkiem Sądu Ostatecznego, w czasie którego wszyscy otrzymają nowe ciała i zostanie sprawdzony status każdej osoby, tzn. czy jest zapisana w Chrystusowej Księdze Życia.
