Nowy Przekład Dynamiczny (NPD)
Tak samo jest z naszym poznaniem Bożych spraw i wzrostem w wierze. Obecnie nasz wgląd w sprawy Niebios jest ograniczony i bardzo nieostry, jakby odbity w starym, zaśniedziałym lustrze(*1). Wielu spraw nie jesteśmy w stanie właściwie poznać i zrozumieć. Lecz kiedy Bóg w końcu odsłoni przed naszymi oczami pełnię swej rzeczywistości, wówczas staniemy z Nim twarzą w twarz(*2) i wszystko zrozumiemy, jak należy. Obecnie tylko po części poznajemy Boże realia, lecz kiedy już nadejdzie właściwy czas, doświadczymy Jego rzeczywistości w całej pełni – przenikniemy ją, tak jak ona teraz przenika nas.
══════════
(*1) Dosł. „widzimy jak w zwierciadle”. Być może – jak twierdzi część komentatorów – można zrozumieć te słowa jak w 2 Kor 3,18 – czyli jako porównanie do patrzenia w niedoskonałe antyczne lustro, w którym z wolna zaczynamy dostrzegać naszą przemianę, co świadczyłoby o mozolnym procesie kształtowania się w nas charakteru Chrystusa. Jednak zdaniem Redakcji NPD kontekst tego fragmentu nie sugeruje koncentrowania się na sobie, ale na próbie wejrzenia w Bożą rzeczywistość, co dla człowieka ma zwrotną moc przemieniającą jego serce i ducha. Wglądanie w strefę, gdzie nie ma się dostępu, można zrealizować „za pomocą zwierciadła”, które – ustawione pod odpowiednim kątem – pozwala człowiekowi zajrzeć tam, gdzie on sam nie ma dojścia. Efekt ten wykorzystują np. peryskopy. Takie zrozumienie tego fragmentu mówi o wglądaniu do nieznanej człowiekowi rzeczywistości, o spoglądaniu z poziomu świata, który jest „poniżej”, do świata, który jest „powyżej”. Takie „patrzenie” jest siłą rzeczy bardzo ograniczone. Warto też wiedzieć, że w czasach Pawła lustra wyrabiane były z polerowanych kawałków metalu, które nie miały równej powierzchni, w związku z czym wyginały i zniekształcały odbijany obraz, co przy wielkim współczynniku tłumienia tego odbicia dawało efekt pasujący do opisanego tu przez Apostoła. Rozdziały 21 i 22 Apokalipsy w relacji Jana ukazują nową rzeczywistość, w której znajdzie się Boży Lud po wielkim Dniu Sądu.
══════════
(*1) Dosł. „widzimy jak w zwierciadle”. Być może – jak twierdzi część komentatorów – można zrozumieć te słowa jak w 2 Kor 3,18 – czyli jako porównanie do patrzenia w niedoskonałe antyczne lustro, w którym z wolna zaczynamy dostrzegać naszą przemianę, co świadczyłoby o mozolnym procesie kształtowania się w nas charakteru Chrystusa. Jednak zdaniem Redakcji NPD kontekst tego fragmentu nie sugeruje koncentrowania się na sobie, ale na próbie wejrzenia w Bożą rzeczywistość, co dla człowieka ma zwrotną moc przemieniającą jego serce i ducha. Wglądanie w strefę, gdzie nie ma się dostępu, można zrealizować „za pomocą zwierciadła”, które – ustawione pod odpowiednim kątem – pozwala człowiekowi zajrzeć tam, gdzie on sam nie ma dojścia. Efekt ten wykorzystują np. peryskopy. Takie zrozumienie tego fragmentu mówi o wglądaniu do nieznanej człowiekowi rzeczywistości, o spoglądaniu z poziomu świata, który jest „poniżej”, do świata, który jest „powyżej”. Takie „patrzenie” jest siłą rzeczy bardzo ograniczone. Warto też wiedzieć, że w czasach Pawła lustra wyrabiane były z polerowanych kawałków metalu, które nie miały równej powierzchni, w związku z czym wyginały i zniekształcały odbijany obraz, co przy wielkim współczynniku tłumienia tego odbicia dawało efekt pasujący do opisanego tu przez Apostoła. Rozdziały 21 i 22 Apokalipsy w relacji Jana ukazują nową rzeczywistość, w której znajdzie się Boży Lud po wielkim Dniu Sądu.
(*2) Por. Mt 5,8; Mk 13,35; Ap 22,4.
Biblia Tysiąclecia (BT)
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [ujrzymy] twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany.
