List Judy 3-4 (NPD)

Umiłowani, pragnąc zachęcić was do gorliwości w sprawach związanych z naszym wspólnym zbawieniem(*1), uznałem za niezbędne wezwać was do obrony tej wiary(*2), która tylko raz, ale za to w całej pełni, została w Chrystusie(*3) przekazana ludowi wezwanemu do życia w uświęceniu(*4). Jest to konieczne, ponieważ ukradkiem wdzierają się pomiędzy was jacyś bezbożnicy(*5), którzy sami siebie poddają wyrokowi potępienia czekającego na tych, którzy Bożą łaskawość traktują jako zgodę na życie w rozpasaniu oraz rozwiązłości(*6) i w ten sposób przeciwstawiają się nauczaniu naszego jedynego PANA i Władcy, Jezusa Chrystusa.

══════════
(*1) Gr. soteria – najgłębszym sensem tego słowa jest „uwolnienie”, „wyzwolenie” z więzów, z mocy, od wpływów, od konsekwencji i od obecności grzechu. Więcej w Komentarzu NPD → Zbawienie.
(*2) Gr. pistis – słowo „wiara” w rozumieniu żydowskim jest tożsame ze słowem „zaufanie” do Boga (tzn. do Jego charakteru i Słowa). Jednak w pewnych miejscach NT (jak tutaj) przyjmuje również sens „nauki”, „objawienia”, „przekazu prawdy”, a więc zespołu przekonań wynikających z Bożego objawienia w Chrystusie.
(*3) Duch Boży przemawiając przez Judę wskazuje, że w czasach apostolskich (tzn. za życia Apostołów) Dobra Wiadomość o ratunku w Chrystusie została przekazana ludowi Bożemu w sposób całkowicie pełny i wystarczający, bez żadnych braków i niedopowiedzeń, w sposób niewymagający żadnych uzupełnień. Treść tego objawienia była zwartą całością Bożego przekazu dla ludzi (co podkreślają także J 3,16 i Dz 4,12). Objawienia tego nie wolno więc zmieniać czy korygować przez dodawanie lub odejmowanie jakichkolwiek treści (oczywiście nie chodzi o zróżnicowanie form semantycznych przekładów tego objawienia w tłumaczeniu na języki nowożytne, ale o ich zawartość merytoryczną). A skoro objawienie Boże zostało przekazane ludowi raz na zawsze, w pełny i kompletny sposób, to znaczy, że wszelkie „dodatkowe” treści merytoryczne oraz inne merytoryczne „objawienia” nie są dziełem Boga.
(*4) Dosł. „świętym” w sensie rzeczownikowym. Słowem tym wierzący w Chrystusa określali sami siebie. Jego pierwotnym sensem (w odniesieniu do ludzi) było „oddzielenie” od świata dla Chrystusa. „Święty” w odniesieniu do Boga znaczy „oddzielony od grzechu”.
(*5) Por. 2 P 1,2.
(*6) Rozpasanie i rozwiązłość, jako styl życia (hedonizm), są w Biblii zawsze potępiane. Są one bowiem wyrazem wewnętrznej postawy człowieka, który wchodząc w przyjaźń ze światem, odstępuje od Boga i przestaje być wierny Jego wezwaniu do uświęconego życia.

Księga Przysłów 26,18-19 (NPD)

11 stycznia 2019

List Judy 5-7 (NPD)

11 stycznia 2019

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *